غزل ۲۸۴ - خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماند

خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماند
همه غم رفت و ه بغیر از غم آن یار نماند ۱

گر چه در پای دلم خار جفا بود، دگر
گل به دست آمد و در پای دلم خار نماند ۲

آن گروهی که به آزار دلم کوشیدند
چون برفتند دگر هیچ دلازار نماند ۳

دشمن از غصهٔ من علت بیماری داشت
دوستان مژده، که آن ناخوش بیمار نماند ۴

چشم من بر سر خاک درش از شوق امشب
سیل خونین صفتی ریخت، که دیوار نماند ۵

ناله میکردم و گفت: اوحدی، این روزی دو
قصه بسیار نگوییم، که بسیار نماند ۶