خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
این متن شعری است که به توصیف زیبایی‌های بهار و طبیعت می‌پردازد. شاعر از جوان شدن جهان با باد نوروزی، شکوفه‌ها و گل‌ها، و تغییرات طبیعت در فصل بهار سخن می‌گوید. همچنین، به مفاهیمی مانند توبه و تغییر درونی انسان نیز اشاره می‌کند.
این متن دارای مفاهیم شاعرانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان زیر 12 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند توبه و تغییر درونی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
غزل ۲۶۰ - جهان از باد نوروزی جوان شد
جهان از باد نوروزی جوان شد
زمین در سایهٔ سنبل نهان شد ۱
قیامت می‌کند بلبل سحرگاه
مگر گل فتنهٔ آخر زمان شد؟ ۲
ز رنگ سبزه و شکل ریاحین
زمین گویی به صورت آسمان شد ۳
صبا در طرهٔ شمشاد پیچید
بنفشه خاک پای ارغوان شد ۴
بهار آمد، بیا و توبه بشکن
که در وقتی دگر صوفی توان شد ۵
ز رنگ و بوی گل اطراف بستان
تو پنداری بهشت جاودان شد ۶
ولیکن اوحدی را برگ گل نیست
که او آشفتهٔ روی فلان شد ۷
زمین در سایهٔ سنبل نهان شد ۱
قیامت می‌کند بلبل سحرگاه
مگر گل فتنهٔ آخر زمان شد؟ ۲
ز رنگ سبزه و شکل ریاحین
زمین گویی به صورت آسمان شد ۳
صبا در طرهٔ شمشاد پیچید
بنفشه خاک پای ارغوان شد ۴
بهار آمد، بیا و توبه بشکن
که در وقتی دگر صوفی توان شد ۵
ز رنگ و بوی گل اطراف بستان
تو پنداری بهشت جاودان شد ۶
ولیکن اوحدی را برگ گل نیست
که او آشفتهٔ روی فلان شد ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۵۹ - چه عشقست این که در دل شد؟
گوهر بعدی:غزل ۲۶۱ - عشق را پا و سر پدید نشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
