غزل ۲۳۶ - اگر گوش بر دشمنانت نباشد

اگر گوش بر دشمنانت نباشد
لب من دمی بی‌دهانت نباشد ۱

ترا حسن و مالست و خوبی، ولیکن
چه سودست ازین‌ها؟ چو آنت نباشد ۲

نشینی تو با هر کسی وز کسی من
چو پرسم نشانی، نشانت نباشد ۳

چه نخجیر کندر کمندت نیفتد؟
چه ناچخ که اندر کمانت نباشد؟ ۴

نجویم طریقی، نپویم به راهی
که آمد شد کاروانت نباشد ۵

سری را، که پیوسته بر دوش دارم
نخواهم که بر آستانت نباشد ۶

لب خود بنه بر لب من، که سهلست
اگر نام من بر زبانت نباشد ۷

من از غصه صد پی دل خویشتن را
بسوزم، که از بهر جانت نباشد ۸

اگر اوحدی را ز وصل رخ خود
بسودی رسانی، زیانت نباشد ۹