غزل ۲۲۳ - آنکه دلم برد و جور کرد و جدا شد

آنکه دلم برد و جور کرد و جدا شد
صید ندیدم ز بند او، که رها شد ۱

با دگران سرکشی نمود و تکبر
سرکش و بیدادگر به طالع ما شد ۲

رنج که بردیم باد برد و تلف گشت
سعی که کردیم هرزه بود و هبا شد ۳

نوبت آن وصل را که وعده همی داد
هیچ به فرصت نگه کرد و قضا شد ۴

دل ز برم برد و زهره نیست که گویم:
آن دل سرگشته را که برد و کجا شد؟ ۵

گر کندم قصد جان دریغ ندارم
کام من آمد چو کام دوست روا شد ۶

با همه جوری دلم نداد که گویم:
اوحدی از هجر او شکسته چرا شد؟ ۷