غزل ۲۰۰ - دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کرد

دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کرد
امشبم حسرت او دیده چو دریایی کرد ۱

ز چنان غمزه، که او دارد و ابرو عجبست
که التفاتی به چو من بی سر و بی‌پایی کرد ۲

محتشم را نرسد سرزنش درویشی
کو به عمری هوسی پخت و تمنایی کرد ۳

صبر فرمود مرا در ستم خویش و دلم
صبر پندار که امروزی و فردایی کرد ۴

نیک خواهان به طبیبی که نشانم دادند
درد دل را نتوان گفت مداوایی کرد ۵

طمع از بوس و کنارش ببریدیم که آن
نیست خوانی که توان غارت و یغمایی کرد ۶

گر چه بر ما ستم او به هلاک انجامید
هیچ زشتش نتوان گفت، که زیبایی کرد ۷

عشق ورزند بتان، لیک چو من بیزوری
پنجه سهلست که با دست توانایی کرد ۸

دل که جاییش به درد آمده باشد داند
کاوحدی این همه فریاد هم از جایی کرد ۹