خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن می‌گوید. او با استفاده از تشبیهات و استعارات زیبا، مانند مقایسه موهای معشوق با شب تیره و چهره‌اش با ماه نو، عشق و شیفتگی خود را بیان می‌کند. همچنین، شاعر از تأثیرات عمیق معشوق بر خودش، مانند شکسته شدن دلش و سکوت طوطی در برابر زیبایی او، سخن می‌گوید.
این متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از تشبیهات و استعارات پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
غزل ۱۶۷ - ای شب تیره فرع گیسیویت
ای شب تیره فرع گیسیویت
اصل کفر از سیاهی مویت ۱
مه ز دیوان مهر خواسته نور
وجه آن گشته روشن از رویت ۲
بی‌سخن دم ببسته طوطی را
شیوهٔ شکر سخن گویت ۳
مشک را در فکنده خون به جگر
نکهت زلف عنبرین بویت ۴
خورده چوگان طعنه سیب بهشت
از زنخدان گرد چون گویت ۵
از طراوت بیتر زده
ماه نو را کمان ابرویت ۶
اوحدی را ز زلف بشکسته
تیزی چشم و تندی خویت ۷
اصل کفر از سیاهی مویت ۱
مه ز دیوان مهر خواسته نور
وجه آن گشته روشن از رویت ۲
بی‌سخن دم ببسته طوطی را
شیوهٔ شکر سخن گویت ۳
مشک را در فکنده خون به جگر
نکهت زلف عنبرین بویت ۴
خورده چوگان طعنه سیب بهشت
از زنخدان گرد چون گویت ۵
از طراوت بیتر زده
ماه نو را کمان ابرویت ۶
اوحدی را ز زلف بشکسته
تیزی چشم و تندی خویت ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۶۶ - بد میکنند مردم زان بی‌وفا حکایت
گوهر بعدی:غزل ۱۶۸ - بیا، که دیدن رویت مبارکست صباح
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
