غزل ۱۵۵ - مرا حدیث غم یار من بباید گفت

مرا حدیث غم یار من بباید گفت
گرم به ترک سر خویشتن بباید گفت ۱

حکایتی که زن و مرد از آن همی ترسند
ضرورتست که با مرد و زن بباید گفت ۲

دل شکستهٔ من گم شد، این سخن روزی
بدان دو زلف شکن بر شکن بباید گفت ۳

حدیث دوستی و قصهٔ وفاداری
به من چه سود؟ به دلدار من بباید گفت ۴

ز درد دوری او تا بکی کشم خواری؟
چو طاقتم به سر آمد سخن بباید گفت ۵

نسیم صبح، اگر از یوسفم جدا گشتی
بما حکایت آن پیرهن بباید گفت ۶

دوای درد دل اوحدی به دست کنم
گرم بهر که درین انجمن بباید گفت ۷