غزل ۱۴۷ - دلم بر آتش هجران کباب کرد و برفت

دلم بر آتش هجران کباب کرد و برفت
تنم به درد جدایی خراب کرد و برفت ۱

مرا به وصل خود آهسته وعده‌ای می‌داد
ولی چه سود؟ که ناگه شتاب کرد و برفت ۲

بتی که دامن وصلش به چنگم آمده بود
ز هجر نالهٔ من چون رباب کرد و برفت ۳

دو چشم او چه خطاها که داشت اندر سر!
چو دید قامتش آنرا صواب کرد و برفت ۴

در آرزوی نگاری گداختم چو نبات
که شکرش نمکم بر کباب کرد و برفت ۵

در آب و آتشم از هجر آنکه بی‌رخ خویش
دلم پر آتش و چشمم پر آب کرد و برفت ۶

چو اوحدی ز رخش بوسه خواستم بی‌زر
لبش مرا به خموشی به خواب کرد و برفت ۷