غزل ۱۳۹ - نگر: مگرد گر آن سر و سیم بر بگذشت؟

نگر: مگرد گر آن سر و سیم بر بگذشت؟
که: آب دیدهٔ نظارگان ز سر بگذشت ۱

ز من چو زان رخ همچون قمر نشان پرسید
رسید بر فلکم آه و از قمر بگذشت ۲

تو بخت بین که: نخفتم شبی جزین ساعت
که خفته بودم و دولت ز پیش در بگذشت ۳

کدام پرده بماند درست و پوشیده؟
بدین طریق که آن ترک پرده در بگذشت ۴

دگر به پند پدر گوش برنکرد کسی
که از مقابل او روی آن پسر بگذشت ۵

مسافری، که به شهر آمد و بدید او را
ندیده‌ایم کز آن آستان در بگذشت ۶

چو دید آن سر زلف دراز در کمرش
سرشک دیدهٔ خونریزم از کمر بگذشت ۷

ز من بپرس گزند جراحت دل ریش
که چند نوبتم این ناوک از جگر بگذشت ۸

چو اوحدی نشدش دل به هیچ نوع درست
هر آن شکسته که این تیرش از سپر بگذشت ۹