غزل ۱۰۷ - درد دلم را طبیب چاره ندانست

درد دلم را طبیب چاره ندانست
مرهم این ریش پاره پاره ندانست ۱

راز دلم را به صبر، گفت: بپوشان
حال دل غرقه از کناره ندانست ۲

طالع من خود چه شور بود؟ که هرگز
هیچ منجم در آن ستاره ندانست ۳

یار به یک بار میل سوی جفا کرد
حق وفای هزار باره ندانست ۴

برد گمانی که: ما به عشق اسیریم
این که چه نامیم یا چه کاره؟ ندانست ۵

خال بنا گوش اوز گوشه نشینان
برد چنان دل، که گوشواره ندانست ۶

قافلهٔ عقل را به ساعد سیمین
راه ز جایی بزد که باره ندانست ۷

دوش به خونی گریستم، که ز موجش
عقل به اندیشها گذاره ندانست ۸

سختی ازان دید، اوحدی، که به اول
قاعدهٔ آن دل چو خاره ندانست ۹