غزل ۱۰۵ - روی تو، که قبلهٔ جهانست

روی تو، که قبلهٔ جهانست
از دیدهٔ من چرا نهانست؟ ۱

جایی به جز از درت ندارم
گر درنگری، بجای آنست ۲

در دل زده‌ای تو آتش عشق
وین آه، که می‌زنم، دخانست ۳

دل یاد تو در ضمیر دارد
آن نیست که بر سر زبانست ۴

این سر، که به عاشقی سبک شد
بی‌روی تو بر تنم گرانست ۵

وصل تو بدین ودل خریدم
گر سود کنیم و گر زیانست ۶

یک بوسه اگر به جان فروشی
منت می‌نه، که رایگانست ۷

با من تن لاغر و دل تنگ
از عشق تو کمترین نشانست ۸

مار را ز غم تو اوحدی وار
جان بر کف و خرقه در میانست ۹