خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر به توصیف بهار و زیبایی‌های طبیعت در این فصل می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های شاعرانه، حالات مختلف طبیعت مانند سبزه‌ها، گلها، بلبل‌ها و نسیم بهاری را به تصویر می‌کشد. همچنین، شاعر از احساسات خود در قبال این زیبایی‌ها سخن می‌گوید و گاهی از درد و رنجی که در دل دارد نیز یاد می‌کند.

این شعر به دلیل استفاده از زبان و مفاهیم شاعرانه و استعاره‌های پیچیده، برای کودکان قابل درک نیست. نوجوانان و بزرگسالان به دلیل آشنایی بیشتر با ادبیات و مفاهیم عمیق‌تر، بهتر می‌توانند از این شعر لذت ببرند و آن را درک کنند.

مشاهده کامل

بهار آمد و باغ پیرایه بست
چمن سبز پوشید و در گل نشست

ز سرما زمین داغ بر چهره داشت
چو سبزه برست از سیاهی برست

چو بلبل در آمد به دستان ز شوق
برآید گل اکنون به هفتاد دست

بر گل بنفشه ز بیم قفا
زبان در کشیدست و افتاده پست

به بزم چمن غنچه هشیار ماند
نه چون نرگس و لاله مخمور و مست

نسیم گل از شرم بوی سمن
سحر گه ز دیوار بستان بجست

درست گل سرخ اگر شد روان
دل لاله چندین نباید شکست

یکی پنجه بگشاد بر شاخ بید
که مرغش در آمد چو ماهی بشست

اگر خرده‌ای از گل آمد پدید
به شکرانه در باخت برگی که هست

نهادیم سوسن صفت سر در آب
که بودیم چون لاله دردی پرست

کنون اوحدی گر بنالد رواست
که چون بلبلش دل به خاری بخست

«اوحدی مراغه‌ای»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir