غزل ۴۴ - حلوای نباتست لبت، پسته دهانا

حلوای نباتست لبت، پسته دهانا
در باغ گلی نیست به رخسار تو مانا ۱

زیر لبت ازوسمه نقطهاست، چه روشن؟
گرد رخت از مشک زقمهاست چه خوانا؟ ۲

گفتم: نتوانی دل شهری بربودن
نی، چون نتوانی، که شگرفی و توانا؟ ۳

بس گوشه نشینی که ز هجر تو بنالد
این ناله به گوشت نرسیدست همانا ۴

مردم نه عجب صورت عشقم که بدانند
بی‌عشق نشستن عجب از مردم دانا ۵

هر لحظه زبان فاش کند سر دل من
پیوسته ز دست تو برنجیم، زبانا ۶

دلسوختهٔ عشق تو گردید به صد جان
غافل مشو از اوحدی سوخته، جانا ۷