غزل ۲۱ - به خرابات گرو شد سر و دستار مرا

به خرابات گرو شد سر و دستار مرا
طلبم کن ز خرابات و به دست آر مرا ۱

به فغانند مغان از من و از زاری من
شاید از پیر مغان هم ندهد بار مرا ۲

ساخت اندر دل ما یار خراباتی جای
ز خرابات به جایی مبر، ای یار، مرا ۳

اندر آمد شب و تا صومعه، زین جا که منم
راه دورست، درین میکده بگذار مرا ۴

مستم از عشق و خراب از می و بیهوش از دوست
دستگیری کن و امروز نگه دار مرا ۵

رندیی کان سبب کم زنی من باشد
به ز زهدی که شود موجب پندار مرا ۶

جای من دور کن از حلقهٔ این مدعیان
که بدیشان نتوان دوخت به مسمار مرا ۷

برتن از عشق چو پر فایده بندی دارم
پند بی‌فایده در دل نکند کار مرا ۸

گر از این کار زیانم برسد، باکی نیست
اوحدی، سود ندارد، مکن انکار مرا ۹