غزل ۲۳۰ - سر آن دارم کامروز بر یار شوم

سر آن دارم کامروز بر یار شوم
بر آن دلبر دردی‌کش عیار شوم ۱

به خرابات و می و مصطبه ایمان آرم
وز مناجات شب و صومعه بیزار شوم ۲

چون که شایسته سجاده و تسبیح نیم
باشد ای دوست که شایستهٔ زنار شوم ۳

کار می‌دارد و معشوق و خرابات و قمار
کی بود کی که دگر بر سر انکار شوم ۴

خورد بر عیش خوشم توبه فراوان زنهار
ببر می همی از توبه به زنهار شوم ۵

تو اگر معتکف توبه همی باشی باش
من همی معتکف خانهٔ خمار شوم ۶

رو تو و قامت موذن که مرا زین مستی
تا قیامت سر آن نیست که هشیار شوم ۷