غزل ۲۱۹ - تو دانی که من جز تو کس را ندانم

تو دانی که من جز تو کس را ندانم
تویی یار پیدا و یار نهانم ۱

مرا جای صبر است و دانم که دانی
ترا جای شکرست و دانی که دانم ۲

برانی که خونم به خواری بریزی
برای رضای تو من بر همانم ۳

مرا گویی که از من به جز غم نبینی
همین است اگر راست خواهی گمانم ۴

گر از وصل تو شاد گردم و گرنه
به هرسان که باشد ز غم درنمانم ۵

میان من و تو هم اندر هم آمد
چو درجست و جوی تو جان بر میانم ۶

عجب نیست کز انوری بر کرانی
مرا بین که اویم و زو بر کرانم ۷