غزل ۱۹۰ - دردا و دریغا که دل از دست بدادم

دردا و دریغا که دل از دست بدادم
واندر غم و اندیشه و تیمار فتادم ۱

آبی که مرا نزد بزرگان جهان بود
خوش خوش همه بر باد غم عشق تو دادم ۲

با وصل تو نابوده هنوزم سر و کاری
سر بر خط بیداد و جفای تو نهادم ۳

دل در سخن زرق زراندود تو بستم
تا در غم تو خون دل از دیده گشادم ۴

مپسند که با خاک برم درد فراقت
چون دست غم عشق تو برداد به بادم ۵

با آنکه نباشی نفسی جز به خلافم
هرگز نفسی جز به رضای تو مبادم ۶