شاعر در این شعر از عشق و وفاداری سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به عهد و پیمان خود وفادار بماند. او بیان می‌کند که با وجود دشمنان زیاد در راه عشق، نگران حال خود نیست و از معشوق می‌خواهد که با او مهربان باشد و از او دوری نکند. شاعر ابراز می‌کند که تا پایان عمر به معشوق وفادار خواهد ماند و از او می‌خواهد که حتی برای یک لحظه هم که شده به او توجه کند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و وفاداری است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
غزل ۱۷۴ - نگارا بر سر عهد و وفا باش
در آیین نکوعهدی چو ما باش ۱
چنانک از ما جدایی ماه‌رویا
زهرچ آن جز وفا باید جدا باش ۲
مرا خصمست در عشق تو بسیار
نیندیشم تو بر حال رضا باش ۳
چو با جانم غم تو آشنا شد
مکن بیگانگی و آشنا باش ۴
نگارینا ترا باشم همه عمر
خداوندی کن و یک‌دم مرا باش ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
