غزل ۱۴۷ - دل در هوست ز جان برآید

دل در هوست ز جان برآید
جان در غمت از جهان برآید ۱

گو جان و جهان مباش اندیک
مقصود تو از میان برآید ۲

سودیست تمام اگر دلی را
یک غم ز تو رایگان برآید ۳

همخانهٔ هرکه شد غم تو
زودا که ز خان و مان برآید ۴

وانکس که فرو شود به کویت
دیرا که از او نشان برآید ۵

گویی که اگرچه هست کامم
تا کام دل فلان برآید ۶

لیکن ز زبان این و آنست
هر طعنه که از زبان برآید ۷

نشنیدستی چنان توان مرد
ای جان جهان که جان برآید ۸

دل طعنهٔ تو بدید بخرید
تا دیدهٔ این و آن برآید ۹

ارزان مفروش انوری را
گر باز خری گران برآید ۱۰