غزل ۱۱۷ - درد تو دلا نهان نماند

درد تو دلا نهان نماند
اندوه تو جاودان نماند ۱

از عشق مشو چنین شکفته
کان روی نکو چنان نماند ۲

آوازهٔ تو فرو نشیند
وز محنت تو نشان نماند ۳

گر با همه کس چنین کند دل
یک دلشده در جهان نماند ۴

از درد تو دل نماند و بیمست
کز بی‌رحمیت جان نماند ۵

از کار جهان کرانه‌ای دل
کازار درین میان نماند ۶

آن سود بسم که تو بمانی
بل تا همه سو زیان نماند ۷