غزل ۱۰۴ - حسن تو بر ماه لشکر می‌کشد

حسن تو بر ماه لشکر می‌کشد
عشق تو بر عقل خنجر می‌کشد ۱

خدمتش بر دست می‌گیرد فلک
هر کرا دست غمت برمی‌کشد ۲

دست عشقت هرکرا دامن گرفت
دامن از هر دو جهان درمی‌کشد ۳

از بر تو گر غمیم آرد رسول
جان به صد شادیش در بر می‌کشد ۴

از همه بیش و کمی در مهر و حسن
دل به هر معیار کت برمی‌کشد ۵

آنکه می‌گوید که از زلفت به تنگ
باد شب تا روز عنبر می‌کشد ۶

من که باری سر به رشوت می‌دهم
زلف تو با این همه سر می‌کشد ۷

انوری بر پایهٔ تو کی رسد
تا قبولت پایه بر تر می‌کشد ۸