غزل ۸۰ - روی تو آرام دلها می‌برد

روی تو آرام دلها می‌برد
زلف تو زنهار جانها می‌خورد ۱

تا برآمد فتنهٔ زلف و رخت
عافیت را کس به کس می‌نشمرد ۲

منهی عشق به دست رنگ و بوی
راز دلها را به درها می‌برد ۳

وقت باشد بر سر بازار عشق
کز تو یک غم دل به صد جان می‌خرد ۴

بر سر کوی غمت چون دور چرخ
پای کس جز بر سر خود نسپرد ۵

هست دل در پردهٔ وصل لبت
لاجرم زلف تو پرده‌اش می‌درد ۶

پای در وصل لبت نتوان نهاد
تا سر زلف تو در سر ناورد ۷

گویمت وصلی مرا گویی که صبر
تا دلم آن را طریقی بنگرد ۸

جمله در اندیشه سازی کار وصل
تا تو بندیشی جهان می‌بگذرد ۹

وعده را بر در مزن چندین به عذر
زندگانی را نگر چون می‌برد ۱۰

گویی از من بگزران ای انوری
چون کنم می‌نگزرد می‌نگزرد ۱۱