غزل ۴۵ - جانا دلم از خال سیاه تو به حالیست

جانا دلم از خال سیاه تو به حالیست
کامروز بر آنم که نه دل نقطهٔ خالیست ۱

در آرزوی خواب شب از بهر خیالت
حقا که تنم راست چو در خواب خیالیست ۲

بی‌روز رخ خوب تو دانم خبرت نیست
کاندر غم هجران تو روزیم چو سالیست ۳

هردم به غمی تازه دلم خوی فرا کرد
تا هر نفسی روی ترا تازه جمالیست ۴

وامروز غم من چو جمالت به کمالست
یارب چه کنم گر پس ازین نیز کمالیست ۵

آن کیست که او را چو کف پای تو روییست
وان کیست که او را به کف از دست تو مالیست ۶

پیغام دهی هر نفسم کانوری از ماست
من بندهٔ این مخرقه هر چند محالیست ۷