غزل ۳۳ - عشق تو از ملک جهان خوشترست

عشق تو از ملک جهان خوشترست
رنج تو از راحت جان خوشترست ۱

خوشترم آن نیست که دل برده‌ای
دل در جان می‌زند آن خوشترست ۲

من به کرانی شدم از دست هجر
پای ملامت به میان خوشترست ۳

دل به بدی تن زده تا به شود
خوردن زهری به گمان خوشترست ۴

وصل تو روزی نشد و روز شد
سود نه و مایه زیان خوشترست ۵

عمر شد و عشوه به دستم بماند
دخل نه و خرج روان خوشترست ۶

از پی دل جان به تو انداختیم
بر اثر تیر کمان خوشترست ۷

کیسهٔ عمرم ز غمت شد تهی
بی‌رمه مرسوم شبان خوشترست ۸

این همه هست و تو نه با انوری
وین همه در کار جهان خوشترست ۹