شاعر از دوستش میخواهد که در مجلس بادهنوشی او را به یاد آورد و با یاد خود، دل غمگینش را شاد کند. او آرزو میکند که دوستش بیداد را کنار بگذارد و دادگری کند و او را از بندگی و رنجهایش آزاد سازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، اشاره به بادهنوشی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
شماره ۳۴۸ - در مجلس باده گر مرا یاد کنی
غمگین دل من به یاد خود شاد کنی ۱
بیداد به یکسو نهی و داد کنی
وز بندگی و محنتم آزاد کنی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.