شاعر از شهر و عشق خود خداحافظی میکند، با وجود رنجهایی که از شهر دیده، دلش را به آن و آن را به خدا سپرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
شماره ۳۴۲ - از شهر تو رفت خواهم ای شهرآرای
جان را به وداع کوتهی روی بنمای ۱
از جور تو در سفر بیفشردم پای
دل را به تو و تو را سپردم به خدای ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.