شاعر از گذر عمر و از دست دادن عزیزانش میگوید و از خدا میخواهد که به او آرامش دهد و جانش را که امانتی از سوی اوست، بازپس گیرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد و نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری دارد.
شماره ۲۹۴ - خاقانی عمر گم شد، آوازش ده
دل هم به شکست میرود، سازش ده ۱
جان را که تو راست از فلک عاریتی
منت مپذیر، عاریت بازش ده ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.