خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از سایه به عنوان نمادی از تنهایی و جدایی استفاده می‌کند. او بیان می‌کند که حتی اگر به گوشه‌ای پناه ببرد و سایه‌اش دیده نشود، یا اگر سایه‌اش کمرنگ شود، باز هم با سایه‌ی خودش آرامش می‌یابد.
متن دارای مفاهیم نمادین و عمیق است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با مفاهیم تنهایی و نمادگرایی ارتباط برقرار کنند.
شماره ۲۳۹ - چون سایه اگر باز به کنجی تازم
چون سایه اگر باز به کنجی تازم
همسایهٔ من سایه نبیند بازم ۱
ور سایه ز من کم کند آن طنازم
از سایهٔ خود هم نفسی بر سازم ۲
همسایهٔ من سایه نبیند بازم ۱
ور سایه ز من کم کند آن طنازم
از سایهٔ خود هم نفسی بر سازم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۸ - از حلقهٔ زلف تو سر افکنده‌ترم
گوهر بعدی:شماره ۲۴۰ - غمخوار توام غمان من من دانم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
