شاعر در این متن عشق و وابستگی شدید خود به معشوق را بیان میکند و اعلام میدارد که بدون او قادر به زندگی و سخن گفتن نیست. او تا زمانی که معشوق را نبیند، زبان به سخن نخواهد گشود.
این متن دارای مفاهیم عاطفی و عاشقانهای است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و بیان شاعرانه آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است.
شماره ۲۲۵ - تو گلبن و من بلبل عشق آرایم
جز با تو نفس ندهم و دل ننمایم ۱
در فرقت تو بسته زبان میمانم
تا باز نبینمت زبان نگشایم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.