شاعر در این شعر از عشق و علاقه خود به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که لبهای معشوق مانند یاقوت سرخ و گلگونه است. او از درد عشق و درمان آن توسط معشوق میگوید و اظهار میدارد که تنها معشوق میتواند درد دل او را تسکین دهد.
این شعر حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۱۳ - در زان لب لعل نوش خوردت چینم
لاله همه ز آن رخ چو وردت چینم ۱
دربوسه لبت گزیدهام دردت کرد
درمان دلم تویی که دردت چینم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.