خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از درد و غصه‌ای عمیق و غیرقابل توصیف سخن می‌گوید که حتی در آسمان و جهان هم جای نمی‌گیرد. این درد و ناله آنقدر بزرگ است که در دهان و جهان هم نمی‌گنجد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، بیان درد و رنج به شکلی انتزاعی و فلسفی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد.
شماره ۲۰۷ - سوزی که در آسمان نگنجد دارم
سوزی که در آسمان نگنجد دارم
وان ناله که در دهان نگنجد دارم ۱
گفتی ز جهان چه غصه داری آخر
آن غصه که در جهان نگنجد دارم ۲
وان ناله که در دهان نگنجد دارم ۱
گفتی ز جهان چه غصه داری آخر
آن غصه که در جهان نگنجد دارم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۶ - ای بدر همال قدر خورشید جمال
گوهر بعدی:شماره ۲۰۸ - من میوهٔ خام سایه پرورد نیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
