خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن آرزو می‌کند که بخت و اقبال به او روی آورده و با یاری سرنوشت، به وصال معشوق برسد. او از پروانه‌ای سخن می‌گوید که به دنبال نور است و نمی‌خواهد از لطف و مرحمت دیگران بهره‌مند شود.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و مفاهیم عمیق ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۱۳۴ - بخت ار به مراد با توام بنشاند
بخت ار به مراد با توام بنشاند
گردون ز توام برات دولت راند ۱
پروانهٔ بخت را به دیوان وصال
مرفق چه دهم تا ز منت نستاند ۲
گردون ز توام برات دولت راند ۱
پروانهٔ بخت را به دیوان وصال
مرفق چه دهم تا ز منت نستاند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۳ - بخت ار به تو راه دادنم نتواند
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵ - روزی فلکم بخت بد ار باز آرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
