این متن به زیبایی و تأثیر چهره و لبخند معشوق بر شاعر اشاره میکند. شاعر بیان میکند که هرچند درمان جان از مرجان (مروارید) معشوق است، اما درد دل او ناشی از درد دندان معشوق است.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیق ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
شماره ۶۳ - تشویر بتان از رخ رخشان تو خاست
تسکین روان از لب خندان تو خاست ۱
هرچند دوای جان ز مرجان تو خاست
درد دل من ز درد دندان تو خاست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.