شمارهٔ ۱۰۷ - در ستایش ملک الوزرا زین الدین دستور عراق

صبح ز مشرق چو کرد بیرق روز آشکار
خنده زد اندر هوا بیرق او برق‌وار ۱

بود چو گوگرد سرخ کز بر چرخ کبود
داد مس خاک را گونهٔ زر عیار ۲

خسرو چین از افق آینهٔ چین نمود
زآینهٔ چرخ رفت زنگ شه زنگ بار ۳

در سپر ماه راند تیغ زراندوده مهر
بر کتف کوه دوخت دست سپیده غیار ۴

شد قلم از دست این، رمح به دست سماک
شد ارم از دست آن، باغ و لب جویبار ۵

ظل صنوبر مثال گشت به مغرب نگون
مهر ز مشرق نمود مهرهٔ زر آشکار ۶

داد غراب زمین روی به سوی غروب
تا نکند ناگهان باز سپهرش شکار ۷

سوخت شب مشک رنگ ز آتش خورشید و برد
نکهت باد سحر قیمت عود قمار ۸

برقع زرین صبح چرخ برانداخت و کرد
پیش عروس سپهر زر کواکب نثار ۹

تیغ زر آسمان خاک سیه پوش را
کرد منور چو رای، رای زن شهریار ۱۰

آصف حاتم سخا، احنف سحبان بیان
یحیی خالد عطا، جعفر هارون شعار ۱۱