خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر از خاقانی بیانگر اندوه و ناامیدی شاعر از گذر عمر و ناکامی‌های زندگی است. او از از دست دادن عشق، امید و آرزوهایش سخن می‌گوید و از بلاها و سختی‌هایی که بر سرش آمده، شکایت می‌کند. شاعر احساس می‌کند که عمرش به بیهودگی سپری شده و تنها درد و رنج برایش باقی مانده است.

این شعر حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، بیان احساسات غم‌انگیز و ناامیدی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین و نامناسب باشد.

مشاهده کامل

دردا که دل نماند و بر او نام درد ماند
وز یار یادگار دلم یاد کرد ماند

بر شاخ عمر برق گذشت و خزان رسید
یک نیمه زو سیاه و دگر نیمه زرد ماند

بر نخل بخت و گلبن امیدم ای دریغ
خار بلا بماند، نه خرما نه ورد ماند

عمرم بشد به پای شب و روز و غم گذاشت
موکب دو اسبه رفت و همه راه‌گرد ماند

دل نقشی از مراد چو موم از نگین گرفت
یک لحظه جفت بود و همه عمر فرد ماند

گردون نبرد ساخت به خون‌ریز با دلم
در دیده خون دل ز نشان نبرد ماند

خاقانیا چه ماند تو را کاندهش خوری؟
کانده دلت بخورد و جگر نیم خورد ماند

«خاقانی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir