شمارهٔ ۵۱ - قصیده

خوی فلک بین که چه ناپاک شد
طبع جهان بین که چه غمناک شد ۱

آخر گیتی است نشانی بدانک
دفتر دل‌ها ز وفا پاک شد ۲

سینهٔ ما کورهٔ آهنگر است
تا که جهان افعی ضحاک شد ۳

گر برسد دست، جهان را بخور
زان مکن اندیشه که ناپاک شد ۴

افعی اگرچه سر زهر گشت
خوردن افعی همه تریاک شد ۵

رخصت این حال ز خاقانی است
کو به سخن بر سر افلاک شد ۶