شمارهٔ ۱۳ - مطلع سوم

نافهٔ آهو شده است ناف زمین از صبا
عقد دو پیکر شده است پیکر باغ از هوا ۱

روح روان است آب بی‌عمل امتحان
زر خلاص است خاک بی‌اثر کیمیا ۲

شاخ شکوفه فشان سنقر کانند خرد
هر نفسی بال و پر ریخته‌شان از قضا ۳

دفتر گل را فلک کرد به شنگرف رنگ
زرین شیرازه زد هر ورقی را جدا ۴

بر قد لاله قمر دوخت قباهای رش
خشتک نفطی نهاد بر سر چینی قبا ۵

دوش نسیم سحر بر در من حلقه زد
گفتم هان کیست؟ گفت : قاصدیم آشنا ۶

جان مرا هدیه کرد بوی سر زلف یار
از نفحات ربیع در حرکات صبا ۷

گفتم ز اسرار باغ هیچ شنیدی بگوی
گفت دل بلبل است در کف گل مبتلا ۸

گفتم کامروز کیست تازه سخن در جهان
گفت که خاقانی است بلبل باغ ثنا ۹

مادح شیخ امام، عالم عامل که هست
ناصر دین خدای مفتخر اولیا ۱۰