غزل ۳۲۸ - کردی نخست با ما عهدی چنان که دانی

کردی نخست با ما عهدی چنان که دانی
ماند بدان که بر سر آن عهد خود نمانی ۱

راندی به گوش اول صد فصل دل‌فریبم
و امروز در دو چشمم جز جوی خون نرانی ۲

آن لابه‌های گرمت ز اول بسوخت جانم
زیرا که همچو آتش، یک‌سر همه زبانی ۳

از تو وفا نخیزد، دانی که نیک دانم
وز من جفا نیاید، دانم که نیک دانی ۴

از خون من فرستی هردم نوالهٔ هجر
یک ره به خوان وصلم ناکرده میهمانی ۵

هستم بر آنکه خود را بی‌تو ز خود برآرم
هرچند می‌سگالم تو نیز هم برآنی ۶

خاقانی این جفاها از تو عجب ندارد
کاخر نه در جهانی، پروردهٔ جهانی ۷