غزل ۲۸۲ - ترک سن سن گوی توسن خوی سوسن بوی من

ترک سن سن گوی توسن خوی سوسن بوی من
گر نگه کردی به سوی من نبودی سوی من ۱

من بخایم پشت دست از غم که او از روی شرم
پشت پای خویش بیند تا نبیند روی من ۲

رسم ترکان است خون خوردن ز روی دوستی
خون من خورد و ندید از دوستی در روی من ۳

بس که از زاری زبانم موی و مویم شد زبان
کو مرا کشت و نیازرد از برون یک موی من ۴

ترک بلغاری است قاقم عارض و قندز مژه
من که باشم تا کمان او کشد بازوی من ۵

تا ز دستم رفت و هم‌زانوی نااهلان نشست
شد کبود از شانهٔ دست آینهٔ زانوی من ۶

بوی وصلش آرزو می‌کردم او دریافت گفت
از سگان کیست خاقانی که یابد بوی من ۷