غزل ۲۶۴ - تا من پی آن زلف سرافکنده همی دارم

تا من پی آن زلف سرافکنده همی دارم
چون شمع گهی گریه و گه خنده همی دارم ۱

گه لوح وصالش را سربسته همی خوانم
گه پاس خیالش را شب زنده همی دارم ۲

سلطان جمال است او من بر در ایوانش
تن خاک همی سازم جان بنده همی دارم ۳

تا کرد مرا بسته بادام دو چشم او
چون پسته دل از حسرت آکنده همی دارم ۴

جان تحفهٔ او کردم هم نیست سزای او
زین روی سر از خجلت افکنده همی دارم ۵

بر حال گذشتهٔ ما هرگز نکنی حسرت
امید به الطافش آینده همی دارم ۶

از مصحف عشق او فال دل خاقانی
گر خود به هلاک آید فرخنده همی دارم ۷