غزل ۲۵۰ - جانا ز سر مهر تو گشتن نتوانم

جانا ز سر مهر تو گشتن نتوانم
وز راه هوای تو گذشتن نتوانم ۱

درجان من اندیشهٔ تو آتشی افکند
کانرا به دو صد طوفان کشتن نتوانم ۲

صد رنگ بیامیزم چه سود که در تو
مهری که نبوده است سرشتن نتوانم ۳

تا بودم بر قاعدهٔ مهر تو بودم
تا باشم ازین قاعده گشتن نتوانم ۴

چون نامه نویسم به تو از درد دل خویش
جان تو که از ضعف نوشتن نتوانم ۵

حال دل خاقانی اگر شرح پذیرد
حقا که به صد نامه نوشتن نتوانم ۶