خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر از آرزوهای خود برای سفر به مکان‌های مقدس مانند ری، خراسان، بسطام، طوس و روضه سخن می‌گوید. او امیدوار است که با این سفرها، آرزوهای قلبی خود را برآورده کند و به آرامش برسد. اما در نهایت، با نگاهی به تقدیر الهی، از اینکه خواسته‌هایش برآورده نشده، اظهار ناراحتی می‌کند و از دل سوزان خود آه می‌کشد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، بیان احساسات و ناامیدی شاعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر یافت می‌شود.
غزل ۲۴۳ - گفتم به ری مراد دل آسان برآورم
گفتم به ری مراد دل آسان برآورم
ز آنجا سفر به خاک خراسان برآورم ۱
در ره دمی به تربت بسطام برزنم
وز طوس و روضه آرزوی جان برآورم ۲
ری دیده پس به خاک خراسان رسم چنانک
حج کرده عمره بر اثر آن برآورم ۳
از اوج آسمان به سر سدره بگذرم
وز سدره سر به گلشن رضوان برآورم ۴
ایزد نخواست آنچه دلم خواست لاجرم
هر لحظه آهی از دل سوزان برآورم ۵
ز آنجا سفر به خاک خراسان برآورم ۱
در ره دمی به تربت بسطام برزنم
وز طوس و روضه آرزوی جان برآورم ۲
ری دیده پس به خاک خراسان رسم چنانک
حج کرده عمره بر اثر آن برآورم ۳
از اوج آسمان به سر سدره بگذرم
وز سدره سر به گلشن رضوان برآورم ۴
ایزد نخواست آنچه دلم خواست لاجرم
هر لحظه آهی از دل سوزان برآورم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۴۲ - به میدان وفا یارم چنان آمد که من خواهم
گوهر بعدی:غزل ۲۴۴ - مرا گوئی چه سر داری، سر سودای او دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
