خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از زیبایی و جذابیت یک شخصیت زنانه صحبت می‌کند. شعر از زلف سیاه، چهره زیبا و جذابیت او سخن می‌گوید و به تأثیرات این زیبایی بر دیگران اشاره می‌کند. همچنین، شاعر از احساسات خود و پنهان کردن آنها زیر ظاهر سخن می‌گوید.
این متن شامل مفاهیم عاشقانه و زیبایی‌شناختی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و مفاهیم عمیق ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۱۶۶ - رخ به زلف سیاه می‌پوشد
رخ به زلف سیاه می‌پوشد
طره زیر کلاه می‌پوشد ۱
عارض او خلیفهٔ حسن است
از پی آن سیاه می‌پوشد ۲
یوسفان را به چاه می‌فکند
وز جفا روی چاه می‌پوشد ۳
بر در او ز های و هوی بتان
نالهٔ داد خواه می‌پوشد ۴
آهوان را به سبزه می‌خواند
دام زیر گیاه می‌پوشد ۵
حال خاقانی ارچه می‌داند
آب خود زیر کاه می‌پوشد ۶
طره زیر کلاه می‌پوشد ۱
عارض او خلیفهٔ حسن است
از پی آن سیاه می‌پوشد ۲
یوسفان را به چاه می‌فکند
وز جفا روی چاه می‌پوشد ۳
بر در او ز های و هوی بتان
نالهٔ داد خواه می‌پوشد ۴
آهوان را به سبزه می‌خواند
دام زیر گیاه می‌پوشد ۵
حال خاقانی ارچه می‌داند
آب خود زیر کاه می‌پوشد ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۶۵ - آنچه تو کردی بتا نه شرط وفا بود
گوهر بعدی:غزل ۱۶۷ - آواز حسنت ای جان هفت آسمان بگیرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
