غزل ۱۴۶ - مرا غم تو به خمار خانه باز آورد

مرا غم تو به خمار خانه باز آورد
ز راه کعبه به کوی مغانه باز آورد ۱

دل مرا که دواسبه ز غم گریخته بود
هوای تو به سر تازیانه باز آورد ۲

کرانه داشتم از بحر فتنه چون کف آب
نهنگ عشق توام در میانه باز آورد ۳

میانهٔ صف مردان بدم چو گوهر تیغ
چو نقطهٔ زرهم بر کرانه باز آورد ۴

خدنگ غمزه زدی بر نشانهٔ دل من
خدنگ خون به نشان از نشانه باز آورد ۵

دلم که خدمت زلف تو کرد چون گل سر
نکرده پای گل‌آلود شانه باز آورد ۶

شد آب و خاکم بر باد هجر، بادهٔ وصل
بیار، کاتش عشقت زبانه باز آورد ۷

عنان عمر شد از کف رکاب می به کف آر
که دل به توبه شکستن بهانه باز آورد ۸

تو عمر گمشدهٔ من به بوسه باز آور
که بخت گمشدهٔ من زمانه باز آورد ۹

هزار کوه و بیابان برید خاقانی
سلامتش به سلامت به خانه باز آورد ۱۰