غزل ۱۲۶ - دل عاشق به جان فرو ناید

دل عاشق به جان فرو ناید
همتش بر جهان فرو ناید ۱

خاکیی را که یافت پایهٔ عشق
سر به هفت آسمان فرو ناید ۲

ور دهد تاج عقل با دو کلاه
سر عاشق بدان فرو ناید ۳

عشق اگر چند مرغ صحرائی است
جز به صحرای جان فرو ناید ۴

سالها شد که مرغ در سفر است
که به هیچ آشیان فرو ناید ۵

حلقهٔ کاروان عشق آنجاست
که خرد در میان فرو ناید ۶

عاقبت نیز جز به صد فرسنگ
ز آن سوی کاروان فرو ناید ۷

تو ندانی که چیست لذت عشق
تا به تو ناگهان فرو ناید ۸

عشق خاص کس است خاقانی
به شما ناکسان فرو ناید ۹

عشق داند که قحط سال کسی است
زان به کس میهمان فرو ناید ۱۰