غزل ۱۲۴ - لب جانان دوای جان بخشد

لب جانان دوای جان بخشد
درد از آن لب ستان که آن بخشد ۱

عشق میگون لبش به می ماند
عقل بستاند ارچه جان بخشد ۲

دیت آن را که سر برد به شکر
هم ز لعل شکرفشان بخشد ۳

عاشق آن نیست کو به بوی وصال
هستی خود به دلستان بخشد ۴

عاشق آن است کو به ترک مراد
هرچه هستی است رایگان بخشد ۵

دو جهان را دو شاخ گل داند
دسته بندد به دلستان بخشد ۶

شه سواری است عشق خاقانی
کز سر مقرعه جهان بخشد ۷