غزل ۱۰۶ - ذره نماید آفتاب ار به جمال تو رسد

ذره نماید آفتاب ار به جمال تو رسد
عین کمال خسته باد ار به کمال تو رسد ۱

ماه منی و ماه را چرخ فدای تو دهد
گر به دیار دشمنان وقت زوال تو رسد ۲

چشم زمانه را فلک میل زوال درکشد
گر نظر گزند او سوی جمال تو رسد ۳

یافتن وصال تو کار نه چون منی بود
دولت دیگری طلب کو به وصال تو رسد ۴

چشم من ار هزار سال از پی روی تو دود
گر برسد به عاقبت هم به خیال تو رسد ۵

دیدهٔ خاقنی اگر لاف جمال تو زند
کس نکند قبول ازو کان به مثال تو رسد ۶