غزل ۱۰۳ - عشق تو به هر دلی فرو ناید

عشق تو به هر دلی فرو ناید
و اندوه تو هر تنی نفرساید ۱

در کتم عدم هنوز موقوف است
آن سینه که سوزش تو را شاید ۲

از هجر تو ایمنم چو می‌دانم
کو دست به خون من نیالاید ۳

با خوی تو صورتم نمی‌بندد
کز عشق تو جز دریغ برناید ۴

با دستان غم تو می‌سازم
گر ناز تو زخمه در نیفزاید ۵

آن می‌کنی از جفا که لاتسل
تا کیست که گوید این نمی‌شاید ۶

ز اندیشهٔ تو قرار من رفته است
گر لطف کنی قرار باز آید ۷

چون طشت میان تهی است خاقانی
زان راحت‌ها که روح را باید ۸

چون زخم رسد به طشت بخروشد
انشگت بر او نهی بیاساید ۹