غزل ۷۷ - به جائی رسید عشق که بر جای جان نشست

به جائی رسید عشق که بر جای جان نشست
سلامت کرانه کرد، خود اندر میان نشست ۱

برآمد سپاه عشق به میدان دل گذشت
درآمد خیال دوست در ایوان جان نشست ۲

مرا باز تیغ صبر بفرسود و زنگ خورد
مگر رنگ بخت داشت بر او زنگ از آن نشست ۳

فغان از بلای عشق که در جانم اوفتاد
تو گفتی خدنگ بود که در پرنیان نشست ۴

مرا دی فریب داد که خاقانی آن ماست
به امید این حدیث چگونه توان نشست ۵