غزل ۶۷ - دل را ز دم تو دام روزی است

دل را ز دم تو دام روزی است
وز صاف تو درد خام روزی است ۱

از ساقی مجلس تو ما را
از دور خیال جام روزی است ۲

جان خاک تو شد که خاک را هم
از جرعهٔ ناتمام روزی است ۳

مرغی است دلم بلندپرواز
اما ز قضاش دام روزی است ۴

ناکام شدم به کام دشمن
تا خود ز توام چه کام روزی است ۵

زان پای بر آتشم که دل را
بر خاک درت مقام روزی است ۶

ماندم به شمار هجر و وصلت
تا زین دو مرا کدام روزی است ۷

فتواست به خون من غمت را
الحق غم تو حرام روزی است ۸

خاقانی را زیاد خواندی
کورا ز وجود نام روزی است ۹